گروه های آموزشی | مرکز آموزش اتاق بازرگانی

خراسان رضوی (ایسنا) – یک استاد دانشگاه گفت: مشکل اصلی در بازآفرینی فرهنگ کار، کمبود کلاس نیست؛ بلکه گسست میان آموزش، مهارت، بازار کار، دستمزد، بهره‌وری و نظام انگیزشی است و اگر همچنان نظام آموزش را از بازار کار جدا کرده، نظام استخدام را از شایستگی مستقل دانسته و نظام پرداخت را از بهره‌وری منفک نگه داریم، طبیعی است که تولید مدرک ادامه پیدا می‌کند، اما تولید مهارت اتفاق نمی‌افتد.

شهرام عیدی‌زاده در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اهمیت مهارت‌آموزی و فرهنگ‌کار در اقتصاد امروز، اظهار کرد: امروزه در اقتصاد، صرف داشتن نیروی کار کافی نیست؛ بلکه آنچه سرنوشت بنگاه، بهره‌وری اقتصاد واحساس رضایت انسان را از زندگی شغلی خود را تعیین می‌کند، ترکیبی از فرهنگ درست کار کردن و توانایی واقعی انجام دادن کار است.

وی ادامه داد: با وجود اینکه ایران سال‌ها است درباره اشتغال، آموزش، دانشگاه و مهارت سخن می‌گوید، اما هنوز میان آنچه آموزش داده می‌شود و آنچه که واقعا نیاز امروزه اقتصاد کشور است، فاصله‌ی جدی وجود دارد؛ این فاصله گاهی آن‌قدر زیاد است که فرد با مدرک دانشگاهی وارد بازار کار می‌شود، اما در عمل مشخص می‌شود آنچه بازار کار از او می‌خواهد، نه مدرک، بلکه مهارت است.

این پژوهشگر اقتصادی فرهنگ کار و مهارت‌آموزی را دو بال یک سازوکار رفتاری و نهادی دانست و عنوان کرد: این سازوکار از یک سو خودکارآمدی فردی و از سوی دیگر تولید نهایی نیروی کار را تعیین می‌کند. فرهنگ کار مجموعه‌ای از مفاهیمی مانند انضباط، مسئولیت‌پذیری، میل به بهبود مستمر و اخلاق حرفه‌ای را در بر می‌گیرد. در مقابل، مهارت‌آموزی ابزار و قابلیت فنی لازم برای اجرای این مجموعه ازهنجار‍‌ها را فراهم می‌کند. فرهنگ کار به فرد می‌گوید چگونه درست کار کند و مهارت به او یاد می‌دهد چگونه کار را درست انجام دهد.

عیدی‌زاده با اشاره به اینکه ترکیب فرهنگ کار و مهارت‌آموزی، سازوکاری بازخوردی در حوزه روانی ـ اقتصادی است بیان کرد: مهارت‌آموزی کاربردی، تسلط فرد را افزایش و خطا را کاهش می‌دهد؛ بنابراین نیاز روانی فرد به شایستگی برآورده می‌شود؛ سپس بازخورد مثبت کارفرما و همکاران، همراه با دریافت دستمزد منصفانه، احساس موفقیت و رضایت شغلی را تقویت می‌کند و در نهایت، فرد به این نتیجه می‌رسد که برای این مجموعه و برای جامعه واقعاً مفید است.

وی ادامه داد: زمانی که فرد مهارتی کاربردی و منطبق با نیاز واقعی صنعت می‌آموزد، در انجام وظایف خود به تسلط بیشتری دارد و میزان خطا و ضایعات او کاهش پیدا می‌کند. همین تسلط، نیاز روانی به شایستگی را پاسخ می‌دهد و زمینه دریافت بازخوردهای مثبت از سوی کارفرما و همکاران را فراهم می‌کند.

این استاد دانشگاه با اشاره به نیاز اقتصاد به فرهنگ‌کار و مهارت‌آموزی، اظهار کرد: تأیید اجتماعی و افزایش واقعی توانایی فرد برای درآمدزایی، باعث می‌شود، احساس مفید بودن و اثرگذاری اجتماعی در فرد نهادینه شود و انگیزه درونی فرد را برای انجام کار باکیفیت افزایش می‌دهد. بنابراین، فرهنگ کار بدون مهارت ممکن است به توصیه‌ای اخلاقی تبدیل شود و مهارت بدون فرهنگ کار نیز ممکن است به یک توانایی فنی بدون تعهد حرفه‌ای منتهی شود.